niedziela, 20 września 2015

Źródła Dłubni


    W lesie wszystko pięknie błyszczało i pachniało po deszczu. Nie mogłam za bardzo skupić się na tym, bo pędziłam z kijami samobijami do miejsca, gdzie według mapy były źródła Dłubni.
Rzeki mają w sobie coś intrygującego. Uwielbiałam przesiadywać nad Izerą i Jizerką w górach, a teraz z zacięciem odkrywcy poznaję niewielkie rzeczki w mojej okolicy. Najdziwniejsze, a może też trochę zabawne jest, że są one bardzo blisko  domu, w którym z „małą” przerwą mieszkam ponad 40 lat. Śmiało mogę przyznać, że przez prawie 40 lat przechodziłam obok Dłubni i Pustelnika nie zwracając na to najmniejszej uwagi.
Niedawno zauroczył mnie fragment Dłubni, który widziałam za miastem podczas wycieczki rowerowej. Podziwiałam mały wodospad i kaskady utworzone z kamieni. Ciekawa byłam, gdzie są źródła. Okazało się, że Dłubnia spina swoim nurtem moje rowerowe historie i Opowieści z Zielonogórskiego Lasu. Początek rzeczki powinien być w okolicy „Głównej Drogi” i tam rozpoczęłam dzisiejsze poszukiwania.
W zaroślach wypatrzyłam groblę. Pamiętam, że obok niej zawsze były dwa stawy, a raczej bagienka. Czytałam w jakimś opracowaniu, że przed laty, w okolicy stało kilka młynów. Grobla świadczyła o tym, że Dłubinia była kiedyś dużo większa i jej źródła znajdowały się nieco dalej w lesie. Weszłam na groblę, pilnował jej nie jakiś bajkowy wodnik, czy też skrzat, ale groźny krzak z rzepami. Oczywiście zaatakował mnie podstępnie, gdy robiłam zdjęcia. Rzepy to niewątpliwie przebój tego weekendu.
Nieco dalej była „Polana harcerska”. W dzieciństwie robiliśmy tu ogniska. Teraz polana mocno zarosła. Właśnie tu znalazłam ławeczkę byle jaką do mojej kolekcji. Dzisiaj niestety nic nie znalazłam. Nigdzie nie było miejsca, z którego wypływała jakaś rzeczka. Poszłam dalej, tuż za polaną przy drodze był pusty rów. Brnęłam wytrwale przez chaszcze z nadzieją, że dziś zobaczę rzeczkę. Nie myliłam się!  Z pięknie oświetlonego słońcem pagórka wypływa Dłubnia. Trudno byłoby nazwać to wypływaniem. Woda stała w rowie i powoli sączyła się do przepływu pod asfaltem.
Tuż obok tętniło życiem miasto. Kilkaset metrów dalej stały budynki bursy i szkoły. Ulicą Botaniczną przejeżdżało sporo samochodów. Niesamowite, że to wszystko było tak blisko. Za ulicą zrobiono małe spiętrzenie, po którym rzeka nabrała animuszu, dalej płynęła przy domach. Mieszkańcy zrobili sobie przejścia przez wodę. Powstała więc cała galeria „mostów”.
Swoją dzisiejszą wędrówkę zakończyłam w miejscu, gdzie Dłubnia łączyła się z „Pierwszym Dopływem”. Strzegły go kamienie duże jak zęby smoka. Obok była górka z pięknymi dębami czyli „Dębowa Górka”. Myślę, że warta jest  zainteresowania i przyjrzę się jej przy okazji spaceru wzdłuż „Pierwszego Dopływu”. Będzie on bohaterem kolejnej opowieści.
Dłubinia to nieznany świat, który jak się okazało był cały czas dosłownie na wyciągnięcie ręki. 

Rozdroże przy którym znalazłam groblę i pozostałości stawu
Grobla
Strażnik grobli
Zarośnięty staw
Piękny mech na grobli
Naraziłam się strażnikowi 
Błyszczące po deszczu rośliny
Polana harcerska
Gdzie jest Dłubnia
Jest tutaj !!!!
i wypływa z tego pagórka
Wypływa tak bardziej statycznie, może statecznie 
Za tą budowlą płynie trochę żwawiej 
Tu widać było, że płynie
Po tym mostku bałabym się przejść 
Ten wygląda dużo lepiej 
Bluszcz jak dywan
Kolejny mostek przez rzeczkę
Kładki nad wodą 
Betonowy mostek 
Miejsce gdzie "Pierwszy Dopływ" łączy się z Dłubnią
Jak kły smoka
"Dębowa Górka"

sobota, 19 września 2015

Na poboczu - jesiennie



     Kilka miesięcy temu było kolorowo –  fioletowo i niebiesko, potem biało, żółto i zielono. Teraz w rowach i przy drogach poszarzało jesiennie. Zaczął się sezon na bukiety, kompozycje z suchych roślin. Mówię na nie badyle i często zbieram po drodze. Niektóre są piękne, inne nabiorą wyrazu gdy dodam im trochę koloru, takie małe poprawianie natury. Rzepy już dawno uzbroiły się w mocne haczyki i czają się na rowerowe skarpety, bo psie ogony to tutaj rzadkość. Czasem trafi się rarytas – mały niebieski kwiatek, albo żółte maleństwa i kania, która wyrosła w tym samym miejscu co rok temu. Na krzewie dzikiej róży pojawiły się owoce najczerwieńsze z czerwonych, piękne, będą ozdobą jesiennego bukietu. 










   

Boczne drogi cz.1


   Boczne drogi, dróżki i ścieżki. Mijałam je wiele razy podczas wycieczek za miasto. Zawsze kusiły, korciły i nęciły aby sprawdzić dokąd prowadzą, ale ja pędziłam dalej by odkrywać przepiękne miejsca gdzieś daleko. Teraz gdy mój dystans mocno zminimalizował się, jest dobry czas na drobiazgi i detale. Zatrzymywałam się wiec przy każdej dróżce i próbowałam odgadnąć co kryje się kilkaset metrów dalej. Niektóre znałam, skusiły mnie już wcześniej i wiedziałam, że zobaczę Dłubinię płynącą po kamiennych kaskadach, albo trasę nieczynnej Kolejki Szprotawskiej. Gdzieś za drzewami prowadziła „Droga Równoległa”, dawno nią nie jechałam.  
Dzisiaj przekonałam się, że sobotnie popołudnie nie jest dobrą porą na wycieczki rowerowe. Samochody jeździły grupkami, szybko i nerwowo. Udzieliła mi się ta nerwowość, a może pewien niepokój wprowadziła wiadomość, że niedaleko Zielonej Góry tir potrącił rowerzystkę. Nie odganiam takich myśli. Gdzieś w środku mam nadzieję, że to jeszcze nie mój dzień…
Ból kolana przywołał mnie trochę do porządku, nie mogę nerwowo i szybko jeździć. Przystanęłam więc dłużej przy jednej z bocznych dróg, chyba tej najładniejszej „Brzozowej”. Pięknie wyglądała ozdobiona promieniami słońca. Zdawało się, że lato zatrzymało się tutaj. Jednak słońce było już nisko, tworzyło długie cienie i zaglądało prosto w obiektyw aparatu, no tak idzie jesień.
Widziałam dziś wiele bocznych dróg, nawet nie myślałam, że jest ich tak dużo. Były one jak drzwi, które są zawsze otwarte i zapraszają, albo jak niedomknięte furtki, przez które można zerknąć do pięknych ogrodów pełnych tajemnic. 













piątek, 11 września 2015

Ławeczka przed Chatą z Kargowej - recepta na życie

  

    W różnych zakamarkach skansenu znalazłam kilka ławeczek poruszających wyobraźnię. Dwie już opisałam na blogu. Trzecią, bardzo intrygującą odkryłam przed Chatą z Kargowej, nazywaną domem zielarza lub zielarki. Usiadłam jak zwykle na chwilę, rozejrzałam się dookoła i pozwoliłam myślom wędrować w przeróżne zakątki czasu, przestrzeni i wspomnień. Zastanawiałam się jaki strój oddawałby atmosferę tego miejsca i kolejnej stylowej ławki. Co zaproponowałaby Basia gdyby przysiadła na chwilę obok mnie.  
Za moim placami stał stary drewniany budynek pokryty strzechą. Robił wrażenie bardzo przytulnego. Mała chatka pasowałaby do jakiejś bajki. Tego dnia nawet byłam w takim trochę bajkowym nastroju, ale usiadłam na kolejnej niełatwej ławeczce. Przed chałupą rosły kwiaty i zioła. Pocierałam ich liście. Zapach stworzył na moich dłoniach ciekawą kompozycję i w piękny, ciepły dzień unosił się w powietrzu po całej okolicy. 
Szukamy leku na wszystko, jakiegoś cudownego antidotum co leczy duszę i ciało, a na dodatek uzdrawia otaczający nas świat. Zachwycamy się wspaniałymi dietami, terapiami i metodami. Ponadto przydałoby się, żeby wszystko było już, szybko i bez trudu. Może ktoś zna zioła na dobrą pamięć, by długo pamiętać wszystko co dobre. Przydatny będzie też zestaw na niepamięć, aby uciekło to co było niemiłe. Czy jest recepta na dobre życie?  Czy jest lekarstwo na niewłaściwe decyzje?
Nie ma tak lekko. Czasem trzeba po prostu poboksować się z własnym życiem i zaakceptować je takie jakie jest. Z perspektywy trochę twardej ławeczki patrzyłam inaczej na moje własne poszukiwania. Niewygodne siedzisko uczyło cierpliwości. Niełatwo było siedzieć i czekać, gdy myśli biegły tu i tam byle do przodu. Plany, pomysły, chciałabym wszystko na raz. Trudno mi czasem zaakceptować to, że wiele spraw nie zależy ode mnie, a inne wymagają cierpliwości i zrozumienia bo wszystko dzieje się powoli, stopniowo i kosztuje dużo wysiłku. Nie pomoże magia ziół, ani magia jakiejś innej magii. 







piątek, 4 września 2015

Ławeczka na koniec tygodnia



 
     Ogromne ciemne chmury nie wystraszyły mnie i po południu wybrałam się do lasu. Po dłuższej przerwie pięknie było wędrować ulubionymi ścieżkami. Brak deszczu nie dokuczył tak mocno tej okolicy i wszędzie widziałam dużo zieleni. Cisza, przerywana delikatnym nawoływaniem ptaków kusiła żeby przystanąć, ale kije gnały mnie do przodu. Ciasteczka też, wszystkie zjedzone dziś ciasteczka stały się  wyrzutem sumienia i przyspieszały kroki. Doszłam do „Małego Stawu”. Wody było mniej niż zwykle, ale widziałam, że Pustelnik miał się całkiem nieźle.
Obiecałam sobie, że dziś pospaceruję delikatnie. Jednak ciasteczkowe wyrzuty sumienia sprawiły, że przyszedł mi do głowy przedziwny pomysł, aby wejść na najwyższy pagórek w okolicy. Nie ma on jeszcze swojej nazwy na mojej Mapie lasu ale niedługo nadrobię to niedopatrzenie. Blisko szczytu czekała na mnie nagroda: piękna naturalna ławeczka - zwalone drzewo. Doskonała by rozgościć się na niej w piątek, na koniec tygodnia, bo ta końcówka jest czasem trudniejsza niż podejście pod najwyższą górę w okolicy.
Taka ławeczka należy się każdemu. Można na niej po prostu odpocząć, posiedzieć bez żadnych głębokich i mądrych przemyśleń, a potem iść dalej swoją własną drogą. Wiec siedziałam i cieszyłam oczy otaczającą mnie zielenią, podziwiałam drogę, którą wdrapałam się przed chwilą. Poniżej był młodziutki las, schodziłam i podziwiałam nasadzenia. Susza nie zaszkodziła drzewkom. Piękne „kudłate” iglaki rosły w otoczeniu innych roślin. Dotarło do mnie, że jestem na drodze, którą chyba nigdy nie szłam. Rzadko mam takie uczucie, że nie wiem gdzie jestem. Nie przeszkadzało mi to, bo doskonale wiedziałam, w którym kierunku powinnam iść, żeby wrócić do domu. Dobrze mieć swój własny GPS w głowie. 
Kiedy pisałam ten tekst przyplątała się do mnie piosenka - Sinatra, ale już nie Sinatra tylko Raz Dwa Trzy "Idź swoją drogą" 
Zdjęcia zrobione telefonem komórkowym.