niedziela, 28 grudnia 2014

Wieża 2.11.2014


Wieża Wilkanowska

       Za strumykiem Pustelnik i siedmioma pagórkami, na Górze Wilkanowskiej  stoi wieża. Przed wojną nazywała się  Wieża Bismarcka, a teraz to Wieża Wilkanowska. W  tej części lasu pagórków nie brakuje, wiec jeżeli ktoś chce może policzyć, czy jest ich siedem, czy może więcej…
 Czasami mam wrażenie, że na Wzgórzach Piastowskich wszystkie leśne drogi prowadzą właśnie do wieży, dzisiaj wybrałam czerwony szlak i szłam  koło małego stawu na Pustelniku i dalej piękną brzozową alejką. Jest to jedna z łatwiejszych tras na Górę Wilkanowską, więc szybko dotarłam do celu i mogłam cieszyć się pięknym słońcem. Byłam na najwyższym wzniesieniu Wału Zielonogórskiego (221 m n.p.m.) i czułam się trochę jak zdobywca. Przyjeżdżało sporo rowerzystów i trochę im współczułam, że tak się męczą  z podjazdem, na pewno nikt z nich nie wybrał najłatwiejszej drogi.  Na tablicy informacyjnej  przeczytałam, że jestem na  Kosowym  Wzgórzu, a nie na  Górze Wilkanowskiej, ale wieża była więc nic mi się nie pomyliło. Schodziłam już, gdy zauważyłam, że po prawej stronie było sporo jagód, miałam więc wrażenie, że tutaj czas się zatrzymał. Wracałam inną drogą i wybrałam szlak niebieski. Ostatnio w tej okolicy  jest dużo wycinek i znikają drzewa z oznaczeniami tras, więc wędrówka szlakiem wcale nie jest łatwa. Na szczęście znam te lasy od dziecka. Dzisiaj  z premedytacją ominęłam inną górę – Jagodowe Wzgórze( 210 m n.p.m.), które jest najwyższym wzniesieniem w granicach miasta. W czerwcu obeszłam ją dookoła, przeszłam kilka razy wszerz i w poprzek i obiecałam sobie, że nawet gdyby ktoś mi za to zapłacił, nie będę na nią właziła…  no może w tym roku, a potem to się okaże.
  Pięknie mi się wędrowało i nawet nie wiem kiedy dotarłam do Góry Tatrzańskiej. Zimą dzieci z okolicznych osiedli zjeżdżają z niej na sankach i na nartach. Przyznam się, że zawsze  była dla mnie za stroma i nigdy tu nie przychodziłam. Od Tatrzańskiej szłam „Platanową ścieżką”, całkiem niedawno tak ją nazwałam, bo zauważyłam, że rośnie tam klika platanów. Później minęłam mini zoo i mój ulubiony dąb kolumnowy,  przeszłam przez ulicę i za chwilę byłam w „Lasku Przedszkolnym”. Od dziecka mam szczęście do pięknych miejsc. Rok chodziłam do przedszkola przy niewielkim lesie, nie miało ono ogrodzenia, więc cały lasek był placem zabaw. Teraz przechodziłam obok i z radością szurałam butami w suchych liściach, jak dziecko. 

Piękna brzozowa alejka


Wieża Wilkanowska


Wieża Wilkanowska











Góra Tatrzańska





Stawy na Pustelniku 15.06.2014



      Pewnie słyszeliście, że koło Zielonej Góry są piękne lasy, bardzo lubię tam zaglądać. Dziś rower odpoczywał, a ja wzięłam Kije Samobije. Zmuszają one do robienia długaśnych kroków, prawie takich, jak w siedmiomilowych butach, ale też mobilizują do leśnych wędrówek. Dzięki nim ostatnio częściej chodzę do lasu, odwiedzam znane  miejsca, w których nie byłam od lat i poznaję nowe. Wchodzę tam, gdzie rowerem na pewno nie wjechałabym.
  Blisko  mojego domu jest las porastający  malownicze Wzgórza Piastowskie, będące częścią Wału Zielonogórskiego. Są tu góry trudne do zdobycia:  Góra Wilkanowska z wieżą  widokową,  Jagodowe Wzgórze, teraz pełne jagód, no i Tatrzańska, przy której  w zimowym sezonie czasami działa mały wyciąg narciarski. Niedaleko są też małe stawy i słynne w całym mieście Źródełko. Od wielu lat ludzie biorą z niego wodę do picia. Trudno będzie opisać wszystkie piękne zakamarki tego lasu, ale spróbuję,  może w kilku odcinkach.
  Dzisiaj  wybrałam się  do stawów na strumyku Pustelnik. Pustelnik wypływa ze źródeł niedaleko wspomnianej  Góry Tatrzańskiej  i dalej  płynie … jeszcze nie wiem gdzie.  Po drodze  minęłam niewielki dąb - Drzewo o Kilku Twarzach  (piękne drzewa powinny mieć swoje imiona). Intrygowało mnie od jakiegoś czasu i wreszcie zrobiłam mu kilka zdjęć. Zatrzymałam się chwilkę nad pierwszym stawem, był malutki. Obejrzałam  go ze wszystkich stron. To urocze miejsce jeszcze piękniej wygląda jesienią, gdy drzewa  zmieniają swoje barwy, ale teraz też cieszyło moje oczy.  Później  poszłam w stronę "Źródełka", ale oczywiście pozaglądałam w otaczające je niewielkie jary, piękne miejsca, takie dzikie i pełne bujnej zieleni, kontrastującej z beżami sosnowego lasu . Przy "Źródle" nie było akurat nikogo, ale dzisiaj nie wyglądało ono zbyt fotogenicznie, musiałam dobrze nagimnastykować się, żeby ukryć na zdjęciach porozrzucane śmieci.   
  Niedaleko był  drugi staw. Kilka lat temu nazwałyśmy go z bratanicą „Dalekim Stawem”, niedawno na jednej z map przeczytałam, że to  Staw Przy Wrzosowym Młynie.  Spodobała mi się ta nazwa. Obeszłam staw  i znalazłam się w pięknym miejscu, gdzie rosły  świerki - drzewa rzadkie w zielonogórskich lasach. Kiedyś widziałam tu zimorodka. Czytałam, że dawniej, w tej okolicy stało kilka młynów. Jednym  z nich był pewnie ten Wrzosowy. Pozostały po nich fragmenty grobli i stawy,  niektóre  przypominające bagienka.
Wróciłam  do Źródełka, ale  inną drogą. Minęłam niewielką brzozową alejkę i dotarłam do mostka na Pustelniku, oj zmieniło się tutaj. Zniknął mój ulubiony ,  omszały mostek, a na jego miejscu pojawił się nowy, z drewnianymi barierkami, nawet  ładny, ale poprzedni miał w sobie coś niezwykłego. Miałam  już niedaleko do domu i oczywiście żal było wracać. Wreszcie czułam,  że świat wokół mnie zwolnił  tempo, nie zaraża mnie swym dzikim pędem.
  Na koniec spaceru  spotkała mnie  mała niespodzianka. Cały czas myślałam, że w tej części lasu nie ma kruków. Bardzo lubię te ptaszyska, często słyszę je podczas moich rowerowych wycieczek. Dzisiaj, gdy już prawie wychodziłam z lasu, niedaleko Ogrodu Botanicznego i mini zoo, usłyszałam głośnie krakanie. Ciekawa jestem czy ten kruk  tu zamieszkał,  czy pojawił się gościnnie. 


Drzewo o Kilku Twarzach

Drzewo o Kilku Twarzach

Staw na Pustelniku

Okolica  Źródełka

Źródełko

Staw przy Wrzosowym Młynie

Staw przy Wrzosowym Młynie


Nowy mostek na Pustelniki
 
Stary omszały mostek

Spacery do lasu 21.12.2014





      Moje niedzielne spacery do lasu są  jak maleńki skrawek urlopu. Biorę kije, zamykam drzwi mojego domu i zaczyna się jakaś historia. Snuje się ona razem ze mną po lesie. Czasem się gubi, bo pilnuję techniki chodzenia: krok ma być dłuższy, kij mocniej wyrzucony do tyłu i jeszcze mocniejsze odbicie. Czasem to właśnie technika się gdzieś zawieruszy, bo po prawej stronie jest piękne drzewo, albo inne cudo natury lub ptak ogromny przysiadł na gałęzi. Innym razem to ja pogubię  w moich myślach i wędruję poza czasem i przestrzenią i nie wiem gdzie podziała się technika i co przed chwilą mijałam. Moim ogromnym szczęściem jest to, że nigdy nie  gubię się w lesie. Wracam więc bardzo zadowolona z tego ogólnego zawieruszenia. Potem, opisując historię i wybierając zdjęcia, mogę znów na chwilę tam zagościć i czuję się tak jakbym była na dwóch spacerach.

czwartek, 25 grudnia 2014

Bigos izerski - listopad 2014


     Zrobiłam rezerwację noclegu, a potem pomyślałam, że to absurdalne, żeby jechać w góry w listopadzie, gdy dzień krótki i zazwyczaj jest szaro, buro i ponuro. Szklarska Poręba przywitała mnie pięknymi "wiewiórkowymi" barwami, a po zmroku stała się równie fotogeniczna i pozowała do moich zdjęć. Pogoda też była dla mnie łaskawa, mogłam więc następnego dnia wyruszyć na izerskie wycieczki. 
Wybrałam się nad Izerę, a dokładniej w moje ulubione miejsce pod Bukovcem, gdzie Jizerka wpada do Izery. Droga do Orla minęła mi bardzo szybko - wydawało mi się, że schronisko jest dalej, a może kije samobije mają taką moc. Niedaleko Orla poczułam zapach gotowanej kapusty. Zdziwiłam się, ale szłam dalej, zastanawiając się co się ze mną dzieje. Dotarłam do schroniska  i już wszystko było jasne - wszędzie roznosił się zapach już nie kapusty, ale bigosu, który gotował się w kuchni, oj jak pysznie pachniało…
Narobiłam sobie apetytu, ale powędrowałam dalej – nad Izerę i Jizerkę. Już od Granicznika słyszałam szum rzek. Spotkanie z nimi przywołało wszystkie wakacyjne nastroje. W górach było mniej  jesiennych barw niż w Szklarskiej Porebie. Wiatr postrącał rude, bukowe liście, ale i tak piękny słoneczny dzień cieszył mnie ogromnie. Miałam sporo czasu by posiedzieć nad Jizerką i Izerą, wsłuchać się w dźwięk wody przepływającej między ogromnymi kamieniami. Najchętniej bym tu została. Wracałam jednak, myśląc coraz intensywniej o pachnącym bigosie, niestety nie był jeszcze gotowy. Orle chyba już zawsze  będzie mi się kojarzyło z tą pyszną polską potrawą. Widać prześladuje mnie ona właśnie w tej części Gór Izerskich. Wiele lat temu, gdy pierwszy raz szłam do schroniska, całą drogę marudziłam koleżance, że zjadłabym domowy bigos. Marudziłam też całą drogę powrotną. Na moje, a przede wszystkim Joli szczęście, dostałam bigos w restauracji w Jakuszycach. 
Kolejne  listopadowe dni były równie piękne. Pojechałam do Kořenova i wędrowałam szlakiem, wzdłuż trasy Kolei Izerskiej, aż do wiaduktu na Izerze. Widziałam ten szlak wiele razy z okien pociągu, bardzo mnie ciekawił. Droga była niedługa, ale malownicza po jednej stronie miałam trasę kolei, a po drugiej piękne skały, porośnięte mchem i obsypane bukowymi liśćmi. Mech miał wyjątkowo intensywną, zieloną barwę i piękne komponował się z kolorami jesieni. Żałowałam trochę, że na ogromnym moście nie pojawił się żaden pociąg, oj byłyby zdjęcia. Wracałam na stację kolejową inną drogą i zatrzymałam się przy innym, starym moście na Izerze by jeszcze raz zerknąć na rzekę. Kořenov to jakby koniec świata, ale miło było poszwendać się po małej wiosce i uciec od tłumów goszczących w Szklarskiej.
Następnego dnia skusił mnie Górny Dukt Końskiej Jamy, czyli szlak zielony z Jakuszyc do Rozdroża Pod Cichą Równią. Tyle razy byłam w tej okolicy i nigdy wcześniej nim nie szłam. Zimą fragment Górnego Duktu był doskonałym miejscem do nauki zjeżdżania i hamowania na biegówkach, ale wtedy nie skupiałam się na pięknych widokach, ale na tym, aby się nie zabić. 
Jesienią trasa ta okazała się przepiękna. Po obu stronach drogi rosły młode modrzewie i miały śliczną "wiewiórkową" barwę. Jedno miejsce na tym szlaku  oczarowało mnie szczególnie.  Po prawej  stronie drogi  były głazy przeróżnej wielkości, większe i mniejsze, leżały jakby rozsypane czyjąś ogromną ręką. Przez lata porosły, mchem, powyrastały przy nich drzewa. Przypomniały mi się górskie legendy o Karkonoszu, czy też Liczyrzepie, rzucającym ze wściekłości kamieniami. Może tak mocno ciskał tymi głazami, że część z nich spadła w Górach Izerskich. Są też czeskie  podania o Muhu -  duchu Gór Izerskich, jedno z nich przedstawia go jako poczciwego opiekuna mieszkańców gór i turystów, a drugie ostrzega, że jest on złośliwy i wredny, więc może to on porozrzucał te kamienie przy Górnym Dukcie. Wędrowałam jeszcze chwilę po górach i takie właśnie historie snuły mi się po głowie.
Piękny był ten krótki jesienny urlop, żal było wracać. Cieszę się, że mogłam chociaż na chwile oderwać się od codzienności, wrócić w moje ukochane Góry Izerskie. Niesamowite było dla mnie to, że późną jesienią były one dla mnie tak gościnne.
Szklarska Poręba
Szklarska Poręba
Szklarska Poręba
Szklarska Poręba
Przy drodze na Orle
Orle pachnące bigosem
Izera
Jizerka
Widok na polską stronę znad Jizerki
Kosodrzewina nad Izerą
Granicznik
W drodze powrotnej z Orla

Szlak koło Kořenova

Szlak koło Kořenova
W oddali wiadukt kolejowy koło Kořenova
Trasa Kolei Izerskiej koło Kořenova
Wiadukt kolejowy nad Izerą koło Kořenova
W chmurach
Wiadukt
Szlak koło Kořenova
Izera w Kořenovie
Zabytkowy most na Izerze w Kořenovie
"Łowiecki" w  Kořenovie
MARYSIA  w  Kořenovie
Piękny modrzew w Kořenovie
 Kořenov
Szczyty Karkonoszy jak kociołek
Skały nad stacją PKP w Szklarskiej Porębie
Karkonosze widziane z Górnego Duktu Końskiej Jamy
Górny Dukt Końskiej Jamy
Widok na Karkonosze
Górny Dukt Końskiej Jamy
Głazy rozsypane przy drodze
Głazy rozsypane przy drodze
Kołeczki
Jak on się uchował :)
Rozdroże Pod Cichą Równią, nazywam je Miejscem Mocy
Mieszkańcy Jakuszyc
Karkonosze, po prawej Schronisko Pod Łabskim Szczytem
Karkonosze, w oddali Borówczane Skały
W oddali Schronisko Pod Łabskim Szczytem