wtorek, 6 stycznia 2015

Góra Tatrzańska 6.01.2015



    Kilka dni temu coś strzeliło mi do głowy i podczas spaceru, który miał być krótki i łatwy, wlazłam na Górę Tatrzańską. Zaczęłam trochę podejrzewać, że moje kije lubią biegać po górkach, a ja z konieczności za nimi. Na szczycie Tatrzańskiej  oniemiałam i wróciłam do domu z, jak ja to nazywam, obłędem w oczach. Postanowieniem, że przyjdę tu za kilka dni, z aparatem, żeby opisać i pokazać, co zobaczyłam.
Dzisiaj wróciłam w te strony, z wielką obawą. Może, od szybkiego podchodzenia, coś mi się porobiło i to, co mnie oczarowało, było działaniem „modnych ostatnio” endorfin?
Góra  nie wyglądała z dołu imponująco, ominęłam strome podejście i weszłam delikatniej – lasem.   Stanęłam na szczycie i spojrzałam  w dół, ale to nie ten widok wywołał mój obłęd w oczach. Stok narciarski został uformowany ludzką ręką, a raczej maszynami, nic szczególnego. Odwróciłam się i poszłam dalej, w kierunku zachodnim. Gdy byłam tutaj wiele lat temu, w lesie, jakby za  trasą zjazdową, stała poniemiecka budowla. Przypominała altankę, ale dzisiaj pozostał po niej tylko gruz. Wczoraj, w deszczowy dzień, pracowicie przekopywałam internet, w poszukiwaniu informacji co stało tutaj przed wojną, ale nic nie znalazłam. Pracowicie przekopywałam – jak to pięknie  brzmi.
 Jednak Niemcy wiedzieli, gdzie postawić swoją altankę. Miejsce to było furtką do innego świata. Z góry roztaczał się przepiękny widok na okoliczne pagórki. Powoli schodziłam  z Tatrzańskiej, ale za chwilkę wchodziłam na następne wzniesienie i ukazywały się przed moimi oczami kolejne krajobrazy, a raczej obrazy. Szłam po czymś, co przypominało grań wielkiej góry, tylko w mniejszej skali.  Wszystko się zgadzało, duże góry są dla wielkich zdobywców, dla mnie wystarczą skromniejsze. Po obu stronach, w dole były ścieżki. Widziałam jak szli nimi  ludzie, tak jak ja nie raz chodziłam. Patrzyłam z wysokości i podziwiałam. Za leśnymi drogami wznosiły się  kolejne pagórki. Część lasu została przygotowana pod nowe nasadzenia, a może już rosły  tam małe igliczki. Tutaj, gdzie szłam panował lekki nieład, związany z wycinką drzew, ale wcale mi to  nie przeszkadzało. Patrzyłam gdzieś dalej, ponad tym bałaganem i tak dotarłam do miejsca, które ostatnio oczarowało mnie szczególnie.
Dwa dni temu, ponad wierzchołkami drzew, daleko na południu, widać było…  góry? Wzgórza Dalkowskie niewielkie, ale malownicze pasmo, położone za Kożuchowem. Od kilku lat ma ono szczególne miejsce w moich planach rowerowych. Podczas jednej wycieczki miałam okazję zakosztować tego krajobrazu. Potem na kilka lat stało się dla mnie nieosiągalnym marzeniem. Patrzyłam  na nie z mojego ulubionego lasu i uśmiechałam się, bo myślę , że w tym roku uda mi się tam pojechać. Tuż za Górą Tatrzańską zawędrowałam w przestrzeń wycieczek rowerowych, spotkałam się ze swoimi marzeniami, dotarłam do mojej „Krainy Marzeń”.
 Dzisiaj niestety okolica otuliła się chmurami i moje okienko na Wzgórza Dalkowskie było zamknięte. Wędrowałam tą  przepiękną okolicą,  coraz niżej i niżej, mijając po drodze rzeźby z mchu i piękne kamienie. Ścieżka, którą schodziłam kończyła się przy źródłach Pustelnika. Trafiłam wiec do równie pięknego miejsca, które mogłoby mieć prawdziwie górską nazwę – „Dolina Pustelnika”.
Drugi raz przeszłam tą trasą i zachwycałam się pięknem Wzgórz Piastowskich. Znam je od dziecka, ale myślę, że teraz odkrywam je na nowo. Czy jest to tak, że kiedy tęsknię za górami, widzę je wszędzie, nawet w niewielkich pagórkach koło domu? Jak się nie ma co się lubi…? Może po prostu nauczyłam się doceniać to, co mam blisko, dosłownie na wyciągnięcie ręki i pamiętam, że małe też jest piękne. 

























sobota, 3 stycznia 2015

"Drzewo Skrzatów" i mostek w Kiełpinie 13.04.2014


Drzewo Skrzatów
   

      Są miejsca, które odwiedzam kilka razy w roku, a może częściej. Jednym z nich jest  Kiełpin – wioska położona  około 10 km od Zielonej Góry (dziś jest już jej częścią).  Co niezwykłego jest w tej małej wiosce…  Wybrałam się tam wiosną.
 Na jednej z posesji rosło ogromne, stare drzewo, pełne dziur, dziupli i innych tajemniczych zakamarków. Kiedy kilka lat temu dostrzegłam je po raz pierwszy, myślałam, że to jakaś wiekowa lipa. Gdy podjechałam bliżej, zauważyłam, że liście mają niesymetryczną budowę, charakterystyczną dla wiązów. Było to jesienią i większość liści opadła. Widziałam  więc dokładnie niezwykły kształt drzewa. Wyglądało niesamowicie i pomyślałam, że mogłoby tu zamieszkać  ze sto skrzatów. Wtedy też przyszła  mi do głowy nazwa tego pięknego wiązu  (bo piękne drzewa powinny mieć swoje imiona) i tak został on „Drzewem Skrzatów”. W czasie tej wiosennej  wycieczki widziałam, że drzewo już zakwitło, a skrzat chyba spał. Myślę, że on budzi się tylko w nocy. Ciekawe czy widział, że będzie miał sąsiadów – obok coś budowało się, chyba dom.
 Pojechałam na drugim koniec wsi, gdzie jest mostek na Śląskiej Ochli.
Przy dobrej pogodzie, z tego miejsca, można zobaczyć Górę Wilkanowską z wieżą obserwacyjną, z początku XX w. ( Wieża ) Zawsze, kiedy przejeżdżam tędy rowerem, zatrzymuję się przy starym mostku i patrzę na płynącą wodę. Kilka lat temu widziałam tu ślady bobrów, czasem zaglądają kaczki. Często zastanawiam się ile on ma lat. Czy pamięta czasy, gdy, w te rejony, podróżowano bryczkami z pałacu w Kiełpinie albo z niedalekiego pałacu w Zatoniu? Od wsi do mostka prowadziła piękną lipową aleja i ciągnęła się dalej, w stronę Jarogniewic. W wyobraźni wiedziałam jadące nią bryczki. 
  Pora było wracać do rzeczywistości i do domu. Przystanęłam na chwilę koło pałacu w Kiełpinie. Nie był on imponujący i wyglądał  raczej smutno. Dobrze, że  budynek do dziś jest zamieszkały, nie popadł w ruinę, jak niektóre zabytki w okolicy. Kawałek dalej minęłam schowany w lesie dawny cmentarz. Niewiele osób wie o jego istnieniu. Widziałam, że jednak ktoś pamięta o tym miejscu, co roku pojawiają się tu znicze.
  Po drodze do Zielonej Góry zatrzymałam się przy Rezerwacie Zimna Woda. W 2010 pokusiłyśmy się z koleżanką, by przejść jedną z jego dróg. Przeczytałam, że kiedyś była ona aleją jesionów, to co zobaczyłyśmy przypominało raczej tor przeszkód. Chyba ze dwie godziny wędrowałyśmy przez bagienko z powywracanymi ogromnymi jesionami. Kiedy wreszcie dotarłyśmy do szosy, chciałyśmy z radości całować asfalt. Opisałam tą wycieczkę na blogu; Rezerwat Zimna Woda - piękne bagienko.
  Podczas tej krótkiej wycieczki wszędzie widziałam wiosnę: trawa pięknie zazieleniła się, drzewa kwitły, albo puszczały młode listki. Pojawiły się pierwsze kwiaty. Przypomniałam sobie, że kiedyś chciałam zrobić album przydrożnych roślin. Zaczęłam je fotografować, ale pora pomyśleć o porządnym aparacie, bo zdjęcia robione komórką to nie to.

 
Skrzat śpiący pod drzewem

Mostek w Kiełpinie

Mostek w Kiełpinie

       
Za mostkiem lipowa aleja

Pałac w Kiełpinie



Zapomniany cmentarz

Przydrożne kwiaty
Rezerwat Zimna Woda - cały w kwiatach


Wycieczki za miasto




     W noc sylwestrową Zielona Góra urosła, przyłączono do niej wiele wiosek, a dokładnie 17. W ten sposób moje rowerowe wycieczki za miasto stały się wycieczkami do Nowego Miasta, bo prawdopodobnie taką nazwę otrzyma przyłączona część.
Zielona Góra wzbogaciła się o wiele pięknych miejsc: skansen i pałace w Ochli, pałac i park  w Zatoniu oraz  tereny koło lotniska w Przylepie. Pałace w Starym i Nowym Kisielinie również znalazły się w obrębie miasta. Przyłączono także Drzonków z dawnym Ośrodkiem Pięcioboju Nowoczesnego, teraz skromnie nazywanym WOSiR – em, gdzie kiedyś koń chciał zjeść moją torbę na kierownicę. Poprzez dołączenie wsi Krępa, Zielona Góra sięga prawie do Odry, a na pewno do przepięknego  Lasu Odrzańskiego. Teraz w  granicach miasta znalazły się miejsca, może mniej znane, ale bardzo lubiane przeze mnie: jest ścieżka z wielkimi mrowiskami i mini kaskada w lesie, intrygujący murek w Jarogniewicach oraz mostek na Śląskiej Ochli w Kiełpinie. Niesamowite, od 1 stycznia Śląska Ochla, rzeka, którą darzę jakąś szczególną sympatią, płynie niespiesznie przez moje miasto!  W powiększonym  mieście rosną też  przepiękne drzewa: wiąz „Drzewo Skrzatów” w Kiełpinie  i grab „Staruszek” w Zatoniu.
   Wszystkie te ciekawe zakątki są częścią mojej przestrzeni, pokażę ją Wam publikując wcześniejsze relacje z wycieczek rowerowych, uzupełniając o nowe historie, kiedy wiosną wyruszę za miasto lub tylko do Nowego Miasta.


Mini Wodospad na Dłubini
"Staruszek"

czwartek, 1 stycznia 2015

Do źródeł Pustelnika 1.01.2015



  W pierwszy dzień Nowego Roku wybrałam się do lasu. Gdy szykowałam się do spaceru, jeszcze  w domu, śmiałam się, że idę szukać śniegu. Oj daleko musiałabym iść by go znaleźć. Zmieniałam więc plan i postanowiłam odnaleźć źródła strumyka Pustelnik. We wcześniejszych opowieściach wielokrotnie wspominałam o tym potoku płynącym przez las. „Główną Drogą”  szybciutko dotarłam do „Małego Stawu”( Mapa lasu ), dalej miałam iść w prawo wzdłuż strumienia. Przystanęłam jednak na chwilę i z wielkim zaciekawieniem przyglądałam się znakom na jednym z drzew – czerwony znak i oznaczenia tras nordic walking to rozumiałam, ale kto i po co zawiesił na drzewie opakowanie od  wafelka i to w dodatku Maxx, a kawałek dalej następne. Czyżby powstał w lesie szlak łasucha???? To jednak nie koniec, na  lewo od szlaku łasucha był inny drogowskaz - torebka po zupce. Czyżby ze szlakiem łasucha łączył się szlak zupki i  prowadził w kierunku "Źródełka"? 
Wróciłam jednak do moich poszukiwań, zastanawiałam się  gdzie są źródła Pustelnika, jak daleko od „Małego Stawu”. Ruszyłam na prawo od „Głównej Drogi", wzdłuż strumienia. Znajdowałam się dokładnie na zachód od Góry Tatrzańskiej, przeszłam przez mini przełęcz, pomiędzy większym i mniejszym pagórkiem i okazało się, że to było właśnie tu. Pustelnik wypływał z mniejszego pagórka. Przyglądałam się uważnie temu miejscu, weszłam na to wzniesienie, ozdabiały je piękne rzeźby z mchu, z góry zobaczyłam coś, co przypominało wyschnięty strumyk.  Wyglądało na to, że Pustelnik kiedyś  rozpoczynał się w innym  miejscu, z północnej strony większego pagórka. Piękna była ta okolica: niewielkie pagórki, mini przełęcze i strumień wijący się między nimi, wszystko pięknie skomponowane, idealnie pasowało do siebie, to prawie jak w górach. No i zobaczyłam kruki ! Na szczęście nie bały się huków petard wystrzeliwanych jeszcze dzisiaj w mieście, latały nad lasem nawołując się co chwilkę.
   Wracałam koło Góry Tatrzańskiej, potem „Platanową ścieżką” i tu zatrzymałam się  na chwilę. Zaintrygowały mnie dwa kamienie, jeden większy odłożyłam na bok, pewnie po niego wrócę.  Mniejszy przypominał prostokątne pudełeczko i ten zabrałam do domu, ja już tak mam. Nie skręciłam w stronę „Głównej Drogi” lecz poszłam inaczej, koło mini zoo. Na dworze było chłodno niecałe 5 stopni ale  papugi nie przejmowały się tym i rozmawiały po swojemu. Jeszcze bardziej zdziwiły mnie surykatki, chodziły po wybiegu, myślałam, że one wolą  ciepełko. Może w tym moim ulubionym lesie panuje inny mikroklimat? 

Szlak łasucha

Szlak łasucha prowadzi do "Małego Stawu"

Szlak zupki


Mini przełęcz i pp prawej pagórek, z którego wypływa Pustelnik

Źródła Pustelnika

Rzeźba z mchu

Miniaturowe huby