sobota, 19 września 2015

Boczne drogi cz.1


   Boczne drogi, dróżki i ścieżki. Mijałam je wiele razy podczas wycieczek za miasto. Zawsze kusiły, korciły i nęciły aby sprawdzić dokąd prowadzą, ale ja pędziłam dalej by odkrywać przepiękne miejsca gdzieś daleko. Teraz gdy mój dystans mocno zminimalizował się, jest dobry czas na drobiazgi i detale. Zatrzymywałam się wiec przy każdej dróżce i próbowałam odgadnąć co kryje się kilkaset metrów dalej. Niektóre znałam, skusiły mnie już wcześniej i wiedziałam, że zobaczę Dłubinię płynącą po kamiennych kaskadach, albo trasę nieczynnej Kolejki Szprotawskiej. Gdzieś za drzewami prowadziła „Droga Równoległa”, dawno nią nie jechałam.  
Dzisiaj przekonałam się, że sobotnie popołudnie nie jest dobrą porą na wycieczki rowerowe. Samochody jeździły grupkami, szybko i nerwowo. Udzieliła mi się ta nerwowość, a może pewien niepokój wprowadziła wiadomość, że niedaleko Zielonej Góry tir potrącił rowerzystkę. Nie odganiam takich myśli. Gdzieś w środku mam nadzieję, że to jeszcze nie mój dzień…
Ból kolana przywołał mnie trochę do porządku, nie mogę nerwowo i szybko jeździć. Przystanęłam więc dłużej przy jednej z bocznych dróg, chyba tej najładniejszej „Brzozowej”. Pięknie wyglądała ozdobiona promieniami słońca. Zdawało się, że lato zatrzymało się tutaj. Jednak słońce było już nisko, tworzyło długie cienie i zaglądało prosto w obiektyw aparatu, no tak idzie jesień.
Widziałam dziś wiele bocznych dróg, nawet nie myślałam, że jest ich tak dużo. Były one jak drzwi, które są zawsze otwarte i zapraszają, albo jak niedomknięte furtki, przez które można zerknąć do pięknych ogrodów pełnych tajemnic. 













piątek, 11 września 2015

Ławeczka przed Chatą z Kargowej - recepta na życie

  

    W różnych zakamarkach skansenu znalazłam kilka ławeczek poruszających wyobraźnię. Dwie już opisałam na blogu. Trzecią, bardzo intrygującą odkryłam przed Chatą z Kargowej, nazywaną domem zielarza lub zielarki. Usiadłam jak zwykle na chwilę, rozejrzałam się dookoła i pozwoliłam myślom wędrować w przeróżne zakątki czasu, przestrzeni i wspomnień. Zastanawiałam się jaki strój oddawałby atmosferę tego miejsca i kolejnej stylowej ławki. Co zaproponowałaby Basia gdyby przysiadła na chwilę obok mnie.  
Za moim placami stał stary drewniany budynek pokryty strzechą. Robił wrażenie bardzo przytulnego. Mała chatka pasowałaby do jakiejś bajki. Tego dnia nawet byłam w takim trochę bajkowym nastroju, ale usiadłam na kolejnej niełatwej ławeczce. Przed chałupą rosły kwiaty i zioła. Pocierałam ich liście. Zapach stworzył na moich dłoniach ciekawą kompozycję i w piękny, ciepły dzień unosił się w powietrzu po całej okolicy. 
Szukamy leku na wszystko, jakiegoś cudownego antidotum co leczy duszę i ciało, a na dodatek uzdrawia otaczający nas świat. Zachwycamy się wspaniałymi dietami, terapiami i metodami. Ponadto przydałoby się, żeby wszystko było już, szybko i bez trudu. Może ktoś zna zioła na dobrą pamięć, by długo pamiętać wszystko co dobre. Przydatny będzie też zestaw na niepamięć, aby uciekło to co było niemiłe. Czy jest recepta na dobre życie?  Czy jest lekarstwo na niewłaściwe decyzje?
Nie ma tak lekko. Czasem trzeba po prostu poboksować się z własnym życiem i zaakceptować je takie jakie jest. Z perspektywy trochę twardej ławeczki patrzyłam inaczej na moje własne poszukiwania. Niewygodne siedzisko uczyło cierpliwości. Niełatwo było siedzieć i czekać, gdy myśli biegły tu i tam byle do przodu. Plany, pomysły, chciałabym wszystko na raz. Trudno mi czasem zaakceptować to, że wiele spraw nie zależy ode mnie, a inne wymagają cierpliwości i zrozumienia bo wszystko dzieje się powoli, stopniowo i kosztuje dużo wysiłku. Nie pomoże magia ziół, ani magia jakiejś innej magii. 







piątek, 4 września 2015

Ławeczka na koniec tygodnia



 
     Ogromne ciemne chmury nie wystraszyły mnie i po południu wybrałam się do lasu. Po dłuższej przerwie pięknie było wędrować ulubionymi ścieżkami. Brak deszczu nie dokuczył tak mocno tej okolicy i wszędzie widziałam dużo zieleni. Cisza, przerywana delikatnym nawoływaniem ptaków kusiła żeby przystanąć, ale kije gnały mnie do przodu. Ciasteczka też, wszystkie zjedzone dziś ciasteczka stały się  wyrzutem sumienia i przyspieszały kroki. Doszłam do „Małego Stawu”. Wody było mniej niż zwykle, ale widziałam, że Pustelnik miał się całkiem nieźle.
Obiecałam sobie, że dziś pospaceruję delikatnie. Jednak ciasteczkowe wyrzuty sumienia sprawiły, że przyszedł mi do głowy przedziwny pomysł, aby wejść na najwyższy pagórek w okolicy. Nie ma on jeszcze swojej nazwy na mojej Mapie lasu ale niedługo nadrobię to niedopatrzenie. Blisko szczytu czekała na mnie nagroda: piękna naturalna ławeczka - zwalone drzewo. Doskonała by rozgościć się na niej w piątek, na koniec tygodnia, bo ta końcówka jest czasem trudniejsza niż podejście pod najwyższą górę w okolicy.
Taka ławeczka należy się każdemu. Można na niej po prostu odpocząć, posiedzieć bez żadnych głębokich i mądrych przemyśleń, a potem iść dalej swoją własną drogą. Wiec siedziałam i cieszyłam oczy otaczającą mnie zielenią, podziwiałam drogę, którą wdrapałam się przed chwilą. Poniżej był młodziutki las, schodziłam i podziwiałam nasadzenia. Susza nie zaszkodziła drzewkom. Piękne „kudłate” iglaki rosły w otoczeniu innych roślin. Dotarło do mnie, że jestem na drodze, którą chyba nigdy nie szłam. Rzadko mam takie uczucie, że nie wiem gdzie jestem. Nie przeszkadzało mi to, bo doskonale wiedziałam, w którym kierunku powinnam iść, żeby wrócić do domu. Dobrze mieć swój własny GPS w głowie. 
Kiedy pisałam ten tekst przyplątała się do mnie piosenka - Sinatra, ale już nie Sinatra tylko Raz Dwa Trzy "Idź swoją drogą" 
Zdjęcia zrobione telefonem komórkowym. 












niedziela, 30 sierpnia 2015

Dłubnia


   Szosę, którą wyjeżdżam na południe od Zielonej Góry przecina wiele leśnych dróg. Kuszą by skręcić i zobaczyć co kryje się w zakamarkach lasu. Kilka razy dałam się uwieść pięknym duktom i wiem, że po prawej stronie są ślady dawnej Kolei Szprotawskiej, a po lewej płynie Dłubnia.  Już kiedyś zaglądałam nad nią,  ale jeszcze nie wiem gdzie są jej źródła i dokąd zmierza, znam tylko fragmenty tego strumienia i dziś postanowiłam obejrzeć  je dokładniej.
Najpierw dotarłam do miejsca, gdzie strumyk przecina drogę do Drzonkowa i  bardzo zmartwiłam się. Dłubni nie było, pozostało po niej suche, smutne koryto. Wracałam niepocieszona, ale nie pojechałam jeszcze  do domu. Bliżej miasta skręciłam w jedną z leśnych dróg i po chwili usłyszałam uspokajający szum wody. Tu jeszcze była, płynęła po kaskadach ułożonych z kamieni i wpływała pod stary, rozsypujący się, ceglany mostek – przepiękny. Rozglądałam się uważnie dookoła.  Zaczęło trochę kropić, więc schowałam się z aparatem pod drzewa i zauważyłam, że to wiązy, moje ulubione. Pierwsze pożółkłe liście powpadały do wody i błyszczały na dnie jak złoto. Idzie jesień, dzisiaj widziałam już kilka jej śladów. Deszcz tylko postraszył. Po chwili mogłam znowu podziwiać to niesamowite miejsce, żal było odjeżdżać.
Odwiedziłam dziś jeszcze jeden fragment Dłubni – niedaleko Gajówki Jędrzychów. Z głównej drogi skręciłam w ulicę Staromłyńską i dotarłam do kolejnych kaskad, a może raczej wodospadu. Poszłam kawałek wzdłuż strumienia. Mała rzeczka płynęła dostojnie otoczona pięknymi okazami drzew. Wcześniej widziałam wiązy, a teraz dostrzegłam ogromną wierzbę – malowniczo złamaną przez burzę lub wiatr, nieco dalej był kasztanowiec i dęby. Niektóre drzewa leżały przewrócone w poprzek strumienia.  Wyglądało to niesamowicie i sprawiało, że teren przypominał dzikie i niedostępne knieje, a nawoływanie kruków, gdzieś w oddali, potęgowało to wrażenie. Aż nie chce się wierzyć, że te piękne miejsca, nad małą znikającą w czasie suchego lata  Dłubnią, są zaledwie kilka kilometrów od mojego domu.