piątek, 15 września 2023

„Z pamiętników Herminy von Reuss” - niezwykła wystawa w pałacu w Zaborze

 


Kolejny raz odwiedziłam piękną Salę Kryształową pałacu w Zaborze. Wypełniały ją nokturny i inne wspaniałe utwory Fryderyka Chopina. W ramach cyklu „Zaproś Chopina do siebie” na fortepianie grali Mariusz i Adam Woźniakowie. Muzyka pięknie brzmiała w zabytkowym wnętrzu i przenosiła zasłuchanych gości w odległe czasy. Myślę, że doskonale przygotowywała do jeszcze jednego wydarzenia, zaplanowanego na ten wieczór. Tego dnia Sylwia Gromacka-Staśko zaprezentowała unikalny dokument, związany z Zaborem i ostatnią właścicielką pałacu księżną Herminą von Reuss. Był to album własnoręcznie przygotowany przez księżną. Zawierał zdjęcia z życia codziennego, pamiątki z wyjazdów i jakże cenne odręczne zapiski Herminy. Na sztalugach umieszczono powiększone kopie, wybranych z albumu zdjęć, a w gablotce, leżały książki z pałacowej biblioteki, które udało się po latach odzyskać. „Wystawa z pamiętników Herminy von Reuss” była okazją do niezapomnianych przeżyć i niezwykłych spotkań. Fotografie przenosiły nas w czasy, gdy księżna mieszkała w pałacu. W kadrach zatrzymano zwyczajne życie rodziny. Album, który był jak pamiętnik, ale przedstawiał tylko jeden, 1919 rok. Ciekawe, czy powstało więcej podobnych dokumentów. Czy uda się je odnaleźć? Podczas wystawy w pałacu w Zaborze spotkali się ludzie różnych pokoleń i narodowości. Przyjechała rodzina Herminy jej wnuki: książę Franz Friedrich  Prinz von Preussen, Marina Baronin von Wiedersperg ze swoim wnukiem Johanem, i Georg Ditrich Prinz von Schönaich-Carolath z żoną Moniką Prinzessin von Schönaich-Carolath. Ze wzruszeniem patrzyłam jak wnuczka Herminy pokazywała swojemu wnukowi strony albumu zapisane ręką jej babci. Takie spotkania to przede wszystkim rozmowy i to one, podczas przerwy w koncercie, wypełniły Salę Kryształową i przylegające do niej inne pomieszczenia. Słyszałam słowa zachwytu i podziwu. Sylwia opowiadała o tym, co zostało rozpoznane na zdjęciach, o planowanych pracach nad albumem, który czeka na renowację i opracowanie historyczne. W oczach zwiedzających widziałam ogromną ciekawość. Pałac w Zaborze, jego okolice, są naszą małą ojczyzną. Budujemy jej teraźniejszość, a przeszłość w zasadzie dopiero teraz odkrywamy. Wyobrażamy ją sobie, trochę jakbyśmy sklejali z różnych kawałków, takich jak prezentowany album, czy odzyskane książki. Dzięki zaangażowaniu Sylwii Gromackiej-Staśko i wielu innych osób, które pomagały w przygotowaniu tego wydarzenia, mogliśmy prawie dosłownie dotknąć historii i spotkać osoby, którzy są jej częścią. Sylwia splata przeróżne wątki. Zbiera i łączy miejsca, ludzi, przeszłość z teraźniejszością. Mam nadzieję, że prezentowane na wystawie cenne pamiątki, będą początkiem większej kolekcji i dzięki nim lepiej poznamy naszą małą ojczyznę.






 

















wtorek, 29 sierpnia 2023

Frydlancki Zamek - gotyk i renesans


We Frydlancie byłam już kilka razy i za każdym razem podziwiałam piękny zamek położony na bazaltowej skale w południowej części miasta. W czasie mojej pierwszej wizyty w tym miejscu, zwiedziłam go z przewodnikiem. Słuchałam o ludziach, którzy tam mieszkali, o ważniejszych wydarzeniach z historii zamku, oglądałam zabytkowe wyposażenie wnętrz. Z wielką radością i sentymentem wróciłam, ale tym razem zatrzymałam się na zamkowym dziedzińcu. Wszędzie były grupki turystów. Usiadłam sobie z boku z kubeczkiem kawy i przez chwilę przysłuchiwałam się opowieści czeskiej przewodniczki, która mówiła o kilku etapach powiększania zamku. Jak do średniowiecznej gotyckiej rezydencji dobudowano, część renesansową, a później neorenesansowe skrzydło. Każda z tych części była inna, charakterystyczna dla swojej epoki. Razem stworzyły wspaniałą całość, która przetrwała stulecia. Dla mnie, turystki żyjącej na przełomie XX i XXI wieku, przyglądanie się detalom zamczyska było wspaniałą lekcją historii architektury. Rozstawione rusztowania przeszkadzały w kadrowaniu zdjęć, ale prace konserwatorskie w takiej budowli są bardzo ważne i pomogą przetrwać jej kolejne stulecia. Spodobała mi się idea dobudowywania. Do czegoś, co jest dokładano, dopasowano kolejne elementy. Jest to w jakimś sensie przeciwieństwo burzenia i radykalnych zmian, których nie lubię. Kawa, chociaż podawana w jednorazowym kubeczku, na zamkowym dziedzińcu smakowała wybornie.