piątek, 11 sierpnia 2023

U fryzjera


Gdy jestem gdzieś umówiona, lubię przyjść trochę wcześniej. Daję sobie czas, aby rozejrzeć się dookoła i zaprzyjaźnić z nowym miejscem, poczuć jego klimat. Ulubiona przeze mnie niespieszność bardzo pomaga zostawić za progiem różne sprawy i wejść do innego świata. Ostatnio tak mniej więcej wyglądają moje wizyty u fryzjera. Nieczęsto mam okazję zajrzeć do środka zabytkowych zielonogórskich kamieniczek. Popatrzeć z piętra, z innej perspektywy na deptak i na ratuszową wieżę, która wydaje się być jakby bliżej. Dlatego też z wielką radością weszłam do kamienicy, mieszczącej się przy ul. Kościelnej. Zbudowano ją w 1899 roku i w latach przedwojennych była siedzibą banków, które zmieniały się, a wraz z nimi właściciele budynku. Teraz na parterze mieści się lokal gastronomiczny, a na piętrach zadomowili się przeróżni lokatorzy, a wśród nich zakład fryzjerski. Wizyta u fryzjera to był dla mnie podwójny zachwyt. Otworzyłam drzwi kamienicy i zupełnie odruchowo zaczęłam fotografować niezwykłą klatkę schodową. Wchodząc na piętro co chwilę przystawałam i podziwiałam odnowione detale. Cieszyłam się, że budynek pięknie wygląda nie tylko na zewnątrz. Drugi zachwyt przeżyłam podczas krótkiej rozmowiy z fryzjerką Panią Bożenką, która ku mojej wielkiej radości, miała pomysł jak pięknie może wyglądać moja głowa. Po kilku latach spoglądania w lustro z myślą, że to nie ja, odetchnęłam z ulgą. Moja fryzura dojrzewa i powoli wyłania się z nieładu.

















sobota, 1 lipca 2023

Ulica Średnia w Zielonej Górze

 


Bardzo lubię spacerować bocznymi uliczkami Zielonej Góry, zaglądać w zakamarki, w których czas się zatrzymał. Można tam odpocząć od ruchu ulicznego i poczuć inny klimat, trochę jak na wakacjach, gdy zwiedza się inne miasto. Jednym z takich miejsc jest ul. Średnia. Nazwałaby ją Bardzo Krótką, bo ma może ze trzysta metrów. Przyglądam się jej od jakiegoś czasu i fotografuję: domy, podwórka, detale, kota, który rozgościł się na progu jednego z domów i patrzy na świat leniwie. Zachwyca mnie spory fragment bruku, przypominający o tym, że tak jak ja dzisiaj, wiele lat temu, ktoś chodził tą samą uliczką. Końskie kopyta stukały o kamienie, koła powozów hałasowały na nierównościach. Teraz parkują tu nowoczesne samochody, a w starą zabudowę wciskają się nowe budynki. Na pewno ożywiają senną zapomnianą uliczkę, ale mi nie podobają się takie połączenia. Ktoś może powiedzieć, że brzydkie są stare domy. Zniszczone, nadgryzione zębem czasu, ale mają duszę. Nie wiem czy to ze względu na dawny styl budowania, zachowane detale, czy może odpoczynek od wszechobecnego ruchu ulicznego, ostatnio bardzo często wędruję tą niepozorną zielonogórska uliczką.
































czwartek, 1 czerwca 2023

Poplątane Drzewko

 


Rośnie przy trasie dawnej Kolei Zielonogórsko-Szprotawskiej. Jest jednym z wielu niepozornych drzew, które łatwo ominąć. Gdy na nie popatrzyłam pierwszy raz, skojarzyło mi się z plątaniną myśli, która czasem mam w głowie. Trudno przez nią skupić się na istotnych sprawach. Niełatwo wyłączyć mózg, który zamiast odpocząć coś „mieli”, analizuje, szykuje plany. Wszystko poplątane, jak gałęzie tego niewielkiego drzewka. Na jednej gałązce jakiś ptak zbudował gniazdko, ale wiosną nikt tam nie zamieszkał. Pewnie żadna ptaszyna nie była tak zdesperowana, aby wysiadywać jajka tuż obok popularnej ścieżki rowerowej. Przyglądałam się drzewu całą zimę i niecierpliwie wyczekiwałam pierwszych liści na moim nowym ulubieńcu, aby rozpoznać jego gatunek. I już wiem, że Poplątane Drzewko to głóg. Wygląda na to, że ten wyrósł tu „na dziko” i jest świetnym urozmaiceniem mojej spacerowej drogi do domu. Mam kilka takich dróg, są trochę dłuższe, ale  zapewniają odrobinę odpoczynku od szumu mijających samochodów i wyciszają plątaninę myśli. Tak, bo spacer, nawet króciutki pięknie wycisza.