sobota, 17 października 2015

Jak topola



Jesienią częściej przyglądam się drzewom, podziwiam zmieniającą się barwę liści. Gdy one opadną ukazuje  się  ciekawy  kształt  korony, niezwykła  plątanina  gałęzi  zaprojektowana przez przyrodę. Co roku ten sam scenariusz powtarza się, ale zawsze jest inaczej.
Przez wiele lat myślałam, że drzewo rosnące przy wejściu do „mojego lasu” obok Ogrodu Botanicznego jest topolą. Któregoś jesiennego dnia okazało się, że topola nie jest wcale topolą. Na wysokim, wysmukłym pniu zobaczyłam piękne dębowe liście. Było to dla mnie ogromne zaskoczenie. Wyszukałam w atlasie drzew opis tego gatunku, ale ciągle nie jestem pewna czy to dąb stożkowy, czy kolumnowy. Ode mnie dostał nazwę: „Dąb Jak Topola” i stał się moim ulubieńcem. Niezwykłe odkrycie zwiększyło moją spostrzegawczość. Podczas wycieczek uważniej przyglądałam się drzewom jak topole i znalazłam wiele strzelistych dębów w Libercu, Jabloncu nad Nysą i w Bílým Potoku niedaleko Hejnic, witałam je jak starych znajomych. Może zostały posadzone w tym samym czasie co mój ulubieniec?
Długo myślałam, że „Dąb Jak Topola” to jedyne takie drzewo w Zielonej Górze, ale niedawno znalazłam kilka innych. Najpierw na terenie dawnej fabryki mebli wypatrzyłam „brata bliźniaka”. Po jakimś czasie zauważyłam piękne dęby kolumnowe (lub stożkowe) obok willi naprzeciw Uniwersytetu Zielonogórskiego. Czekają na swoją sesję zdjęciową. Ucieszyłam się, że są. Może jeszcze kilka osób zobaczy, z wielkim zaskoczeniem, że nie są to topole. 






Piękne dęby kolumnowe przed  Zamkiem Libereckim

Dąb w Jabloncu nad Nysą

sobota, 10 października 2015

Olbrzymie Drzewo i mała ławeczka


   Drzewo stało się wielkim moim odkryciem. Rosło tak blisko mojego domu, że przez lata nie zauważałam go. Kilka tygodni temu dostrzegłam, że jest przy nim mała, niepozorna ławeczka. Taka maleńka, że ledwo ją widać na niektórych zdjęciach. Służy mieszkańcom budynku, który stoi tuż za olbrzymem.
Dzisiaj było trochę zimno, ale rozgościłam się na tej ławce. Po prawej stronie miałam Olbrzymie Drzewo, jego gałęzie tworzyły nad moją głową wielki parasol. Obok był orzech, mocno przekrzywiony, jakby kłaniał się, albo odsuwał nie chcąc przeszkadzać.
Czasem coś co mnie dotyka i wydaje się być ogromne jak to piękne drzewo nade mną. Bezskutecznie próbuję to zrozumieć, szukam wyjaśnień interpretuję, albo wręcz walczę. Wyolbrzymiam? Pewnie tak ale, w tym momencie właśnie to jest dla mnie najbardziej dokuczliwe. Może chwila spędzona na ławeczce pod drzewem, pod którym można się schować jak pod parasolem, pomoże przywrócić właściwe proporcje. Mały przystanek dla rozbieganych myśli pozwoli przyjąć sprawy takimi jakie są i poczekać aż emocje opadną. Wszystko zmienia się i dobrze byłoby zaakceptować to pomimo wielu negatywnych skutków. Nie warto zatrzymywać w sobie złych myśli i odczuć. One z czasem odsuną się jak ten orzech rosnący za ławeczką. Prosta recepta, ale czy łatwo się ją zrealizuje? Do tej recepty przydałaby się mała odmiana stylizacji zainspirowana poradami Basi. Skoro wszystko się zmienia…





Olbrzymie Drzewo


    W mojej okolicy jest sporo pięknych drzew i jak to często bywa, potrzebowałam kilku, a nawet kilkunastu lat by je zauważyć. Przechodzę koło nich codziennie, albo nawet kilka razy dziennie.
Jednej bezśnieżnej zimy na tle nieba zobaczyłam czarne, misterne wzory, ornamenty. Przypominały ciekawą grafikę, albo jakiś haft na płótnie. Przystanęłam by przyjrzeć się im dokładniej. Koło jednego z budynków rosło ogromne drzewo i właśnie jego gałęzie tworzyły z błękitem nieba piękną kompozycję. Podeszłam bliżej i oglądałam zmarznięte liście leżące przy pniu. To był wiąz, trochę inny niż Drzewo Skrzatów, bo olbrzymi, strzelisty. Swymi gałęziami sięgał obłoków. Od tego dnia towarzyszy mi w drodze do pracy i czasem wystarczy jedno spojrzenie na to piękne drzewo, by na twarzy pojawił się uśmiech.









sobota, 3 października 2015

Czas bukietów z badylków



     Słońce pięknie czaruje, ale nie dajmy się zwieść. Nadszedł czas bukietów z badylków i gorącej herbaty z goździkami. Dzień zrobił się krótszy, wiec gdy zaczęło się zmierzchanie zapaliłam solną lampkę, świeczniki z kamieniami i pozwoliłam oczarować się wspomnieniom. Herbatę z goździkami przywiozłam zimową porą z Jeleniej Góry, z przemiłego miejsca Czekoladziarni. Kamienie ze świeczników to pamiątki z wielu podróży. Gdyby tak można było dotknąć któregoś z nich i przenieść się tam gdzie leżał: nad strumienie, górskie rzeki i szlaki… 






niedziela, 27 września 2015

Najstarsze Drzewo w Lesie



     Kilka lat temu zwrócił moją uwagę nieduży, niepozorny grab. Mijałam go często podczas wycieczek rowerowych. Rósł przy drodze Racula-Ochla, na skraju Rezerwatu „Zimna Woda” niedaleko Kiełpina. Teraz jest to część Zielonej Góry.
Gdy przyglądałam mu się uważnie robił wrażenie sędziwego drzewa. Porosty nadawały mu srebrzysto zieloną barwę. Był pomarszczony jak wszystkie graby, wyglądał jakby stał tam od zawsze i patrzył na dorastanie innych drzew w rezerwacie.  Nie pamiętam kiedy nazwałam go „Najstarszym Drzewem w Lesie”. Zatrzymywałam się często koło niego, albo przejeżdżając pozdrawiałam jak starego znajomego. On pochylony w stronę drogi kłaniał mi się pięknie.  Jeżdżę przeważnie sama i gdy przyjaciele żałują mnie, że nie mam z kim po drodze pogadać żartuję: „jak to nie mam - przecież rozmawiam z drzewami”. Myślę, że jest w tym trochę prawdy. Dzisiaj gdy przystanęłam koło grabu okazało się że mam dużo szczęścia. Zza chmur wyszło słońce. Potem pojawiało się i znikało, więc mogłam bawić się aparatem wykorzystując różne oświetlenie drzewa. Samochody na moment przestały jeździć, umożliwiło mi to zrobienie zdjęć z pewnej odległości, która była akurat na środku szosy. Za „Najstarszym” rozpościera się „Zimna Woda” – łęg jesionowo-olszowy, piękny i tajemniczy, ale to temat na inną historię.  














czwartek, 24 września 2015

Relikt z dawnych czasów



   Najpierw zauroczyły mnie schody. Niby zwyczajne, ale było w nich coś niezwykłego. Potem zobaczyłam salę, kolejny relikt z dawnych czasów. To tutaj odbywały się ważne spotkania Komitetu Wojewódzkiego PZPR. 
Miałam wrażenie, że któreś z nich przed chwilą się zakończyło...  
Żałuję, że nie wzięłam aparatu fotograficznego.