sobota, 31 stycznia 2015

Zatonie




      Bardzo często tu zaglądam i za każdym razem, kiedy przyjeżdżam, mam to samo wrażenie, że jestem w niesamowitym miejscu. Uwielbiam siadać na ławce, w pięknym parku, naprzeciwko pałacu księżnej Doroty Talleyrand- Perigord. Moje myśli snują się po okolicy, lub pędzą, w różnych kierunkach. Połapałam część z nich i ubrałam w słowa, tak powstało kilka tekstów. Początkowo chciałam zrobić z nich jeden większy, postanowiłam jednak zostawić je takie, jakie były na początku. Ukazują one Zatonie w różnych porach roku, brakuje tylko zimowej, śnieżnej opowieści. Może za rok uda mi się coś napisać. 


Zatonie – wieś z niesamowitą historią  30.03.2014
  
   Każdej wiosny przyjeżdżam tu z pewną obawą, czy ocalał herb księżnej Doroty Talleyrand- Perigord, umieszczony nad wejściem do pałacu. Dzisiaj, kiedy skręciłam do ruin, od razu zauważyłam, że pozostał  na swoim miejscu. Odetchnęłam z ulgą. Usiadłam,  jak zwykle, na jednej z ławek przed  pałacem, w pobliżu miejsca, gdzie kiedyś była fontanna. Przypominały mi się fragmenty książki o Zatoniu. Pomiędzy drzewami, od strony zachodniej, wypatrzyłam miejsce, gdzie kiedyś była lodownia. Przywożono do niej bryły lodu, z Odry i okolicznych stawów, pomagały one utrzymywać niską temperaturę aż do następnej zimy. Przyglądałam się uważnie ocalałym fragmentom oranżerii, kiedyś pięknie ozdobionej sztukaterią i medalionami z wizerunkami kobiet.
Park wyglądał przepięknie, drzewa miały małe pączki liści. Na ogromnym starym grabie wyglądały jak pędzelki. Pomiędzy zielonymi liśćmi czosnku niedźwiedziego kwitły białe zawilce i fioletowa kokorycz. Nad parkiem krążyły bociany – już wróciły z Afryki. Patrzyłam na nie przez  chwilę. Wszędzie czuć było zapach czosnku niedźwiedziego, ale jeszcze trochę poczekam na piękny dywan z kwiatów tej rośliny. Będę miała pretekst, żeby przyjechać tu kolejny raz, ale koniecznie z aparatem fotograficznym, albo z naładowaną komórką, która chce robić zdjęcia. 


W poszukiwaniu lata, czyli wycieczka do Zatonia przez Kiełpin i Barcikowice Małe  8.06.2014

    Po długiej przerwie wreszcie wybrałam się na wycieczkę rowerową.  Niestety przegapiłam moment, kiedy w Zatoniu było biało od czosnku niedźwiedziego.  Tego dnia, zanim  dojechałam do pałacu, odwiedziłam inne ulubione miejsca i udało mi się zrobić kilka zdjęć. Najpierw przyjechałam do Kiełpina. „Drzewo Skrzatów” zazieleniło się. Śląska Ochla wartko płynęła pod mostkiem, a kolorowe ważki latały nad nią jak helikoptery. Lipowa aleja, prowadząca do Jarogniewic, wyglądała przecudnie i dawała duuużo cienia. W upalny dzień, było to bezcenne. Po chwili skręciłam do Barcikowic Małych, wioski schowanej w lesie.  Drzewa chroniły mnie przed palącym słońcem.  Minęłam kilka okazałych dębów, a za wioską mini wąwóz i pagórki schowane w lesie. Wiele razy jechałam tą trasą i zawsze było coś, co mnie zaskakiwało i zachwycało, teraz były to pajęczyny. Zatrzymywałam się  co chwilę  i przyglądałam misternie utkanym konstrukcjom. Pracowite pająki tworzyły je wszędzie. Leśna sielanka nie trwała długo, wyjechałam na szosę do Zatonia. Po drodze musiałam zrobić kilka zdjęć, nie mogłam powstrzymać się, widząc przydrożne kwiaty.
Odpoczęłam chwilę na ławeczce przed pałacem. Słońce oświetlało ruiny oranżerii. Upalna niedziela ładnie rozpoczęła się. Czasem mi żal, że moje niedzielne wycieczki zminimalizowały się, ale pocieszam się, że małe też jest piękne. Mam teraz dużo więcej czasu na podziwianie szczegółów i detali.


Pierwsze kroki czyli do Zatonia i „Za bramkę”   7.09.2014

   Ostatnio każda wycieczka jest jakby stawianiem pierwszych kroków. Przejeżdżające obok samochody, stresują mnie bardziej niż kiedyś, dokładniej liczę kilometry, mierząc siły na zamiary. Robię też pierwsze kroki w fotografowaniu „Nikosiem”.  Dzisiaj  wszyscy spieszyli się, bo w Zielonej Górze  było „Winobranie”, a ja wyruszyłam w przeciwnym kierunku.  Stęskniłam się za Zatoniem, za ruinami  i parkiem. Ciekawa byłam, czy już widać początek prac rewitalizacyjnych, o których ostatnio słyszałam. Wcześniej jednak skręciłam w prawo, w drogę  do Niedoradza, nazwałam ją „Za bramką”. Kilka kilometrów do Zatonia, drzewa rosnące po obu stronach szosy,  tworzyły jakby bramę, widoczną z daleka. Spodobało mi się to miejsce. Jechałam kawałek dalej, ciesząc się małym ruchem samochodów i cieniem, rozglądałam się za oznakami nadchodzącej  jesieni. No ale ile można kręcić się po okolicy, gdy niedaleko czeka pałac, z wszystkimi swoimi pięknymi zakamarkami, park i ruina kościoła św. Jana. Szybko więc wróciłam i rozgościłam się przed pałacem. W takim pięknym miejscu szarlotka, którą zabrałam ze sobą, smakowała lepiej niż w domu. Chwilę rozmawiałam z panami, którzy siedzieli na sąsiedniej ławce. Byli to mieszkańcy Zatonia i nic nie słyszeli o rewitalizacji parku. Przeszłam na drugą stronę ulicy i zrobiłam sesję fotograficzną ruinom XIII-wiecznego kościoła św. Jana. Bluszcz porósł pozostałości ścian, zbudowanych z kamienia i rudy darniowej, wyglądało to niesamowicie. Lubię to miejsce. Przypomina mi ruiny kościoła św. Jakuba w Jindřichovicach pod Smrkem, na mojej ukochanej Ziemi Frydlanckiej.  Po szarlotce nabrałam sił by wracać do domu, czyli cały czas pod górkę. Zatrzymałam się na chwilkę  przy grzybkach rosnących w rowie i przy Ogrodzie Botanicznym. Rośnie koło którego niezwykłe drzewo. Z daleka wygląda jak topola, ale jest to dąb odmiany kolumnowej (lub stożkowej), rzadki w tej okolicy. Zielonogórskie drzewa są piękne i teraz gdy mam nowy aparat muszę się im dokładniej przyjrzeć.

Park w Zatoniu  26.10.2014 

    Ostatnio  wiele razy zachwycałam się pałacem w Zatoniu, siadałam na ławeczce i chłonęłam jego niesamowitą atmosferę. Dzisiaj znowu odwiedziłam to piękne miejsce, ale tym razem wybrałam się do parku. Spacerowałam alejami starych drzew i muszę  przyznać, że z rowerem spaceruje się dostojnie.  Zaglądałam w różne zakamarki i przypominałam sobie, gdzie rosły najpiękniejsze drzewa. Bez trudu odnalazłam Dąb Talleyranda, piękną starą lipę i ogromne buki. Chciałam też zobaczyć, wypatrzone kiedyś przeze mnie, wiązy, ale przeprawa przez mokrą łąkę, nawet jeżeli to historyczna łąka, zwana Łąką Joanny, zniechęciła mnie.  W parku było pusto, snułam się i robiłam zdjęcia.  Mój spacer powoli kończył się. Zbliżałam się do pałacu, byłam utwierdzona  w przekonaniu, że znam tu wszystkie ciekawsze miejsca, najpiękniejsze okazy i wtedy, po lewej stronie,  zobaczyłam niesamowite drzewo. Był to ogromny buk ze zwisającymi gałęziami. Stanęłam pod nim i miałam wrażenie, że jestem pod ogromną parasolką, piękną ale z powykręcanymi drutami.  Zachwyciło mnie to nowo odkryte drzewo, ciekawa jestem, ile podobnych niespodzianek znajdę jeszcze w parku, bo na pewno wrócę tu nie raz. 

Informacje o Zatoniu można znaleźć w książce  Jarosława Skorulskiego "Zatonie Ślady historii"  oraz na  stronie internetowej  Stowarzyszenia Nasze Zatonie.

Ruiny oranżerii 
Herb księżnej Doroty Talleyrand- Perigord







Może to Księciunio ;)
Ławeczka
Przez moment miałam wrażenie że w oknach pali się światło

Ruiny kościoła św. Jana



Park jesienią 
Ogromny Dąb Talleyranda  na Łące Joanny





Buk jak parasol
"Bramka" na drodze do Niedoradza
a za "bramką" jesień
Kwiaty z letniej wycieczki
i pajęczyny

Wąwóz niedaleko Barcikowic Małych
Pagórki koło Barcikowic Małych

Przy drodze 

Dąb kolumnowy ( lub stożkowy) koło Ogrodu Botanicznego w Zielonej Górze

 

sobota, 24 stycznia 2015

Moja metamorfoza 2.01.2015







 Metamorfoza, nie lubię tego słowa, może lepsze byłoby przemiana, zmiana, albo odmiana, ale najważniejsze, że była to dla mnie niesamowita przygoda, zabawa i spotkanie z samą sobą, przyglądanie się sobie.  
  Przyzwyczaiłam się do mojego wyglądu, wygodnego i praktycznego stylu ubierania się i przez wiele lat oprócz  fryzury, pojawiających się  kilogramów i zmarszczek niewiele zmieniało się w tej kwestii. Raz wyglądam lepiej, raz gorzej w zależności od poziomu zmęczenia i kilku innych okoliczności. 
Zawsze myślałam, że stylistki i wizażystki pracują dla celebrytów i bardzo  bogatych ludzi. Tkwiłam w tym przekonaniu, aż nie poznałam Basi. Pokazała mi, że takie usługi nie są zarezerwowane dla „innego świata” i każda kobieta może coś zrobić dla siebie. Stylizacja pomaga przyjrzeć się uważnie, a nie krytycznie, jak to mamy w zwyczaju, swojej sylwetce. Pozwala, jak to Basia podkreśla, wyrównać proporcje i wyeksponować zalety swojej figury.
  Moja metamorfoza powstała z  ciekawości  i chęci  spróbowania czegoś, czego nigdy wcześniej nie robiłam. Było to trochę tak jakbym postanowiła, że zmienię się na chwilkę i zobaczę co z tego wyniknie.  No właśnie,  jak zmienię się, czy w kogoś innego, czy może odkryję  w sobie coś, czego wcześniej nie dostrzegałam. 
 Przymierzanie, przeglądanie ciuchów często zniechęca.  Sprzedawczyni źle doradza, koleżanka,  najlepsza zresztą, wmawia, że świetnie wyglądam w ciuchu,  który wcale mi się nie podoba i te rozmiary! Kuszą na półkach, a w przymierzalni denerwują, bo się nie mieszczę!!!  Kontakt ze stylistką  i wizażystką to była  zupełnie inna bajka. Stylistka  od razu wzięła  do ręki to co było na mnie dobre i wyglądało pięknie.
  Zawsze noszę płaskie buty, dlatego dla odmiany założyłam kozaczki z najwyższym obcasem,  jakie były w sklepie i koniecznie z wysoką cholewką. Bardzo dobrze pasowały do czarnej tuniki. Czy dało się w nich chodzić - małymi kroczkami -  bez problemu. Znalazła się też dla mnie kurteczka „mała czarna". Zawsze mi się taka marzyła, ale nigdy sobie nie kupiłam, ciekawe dlaczego ??? Basia zaproponowała mi też coś skromnego i eleganckiego, doskonałą kreację, na imprezę służbową. Bardzo mi się przyda ta podpowiedź, bo zawsze mam z tym problem.  
 Na co dzień nie maluję się wcale, a  na jakieś uroczystości bardzo skromnie, więc do stylizacji miałam zrobiony pełny profesjonalny makijaż. Wizażystka dobrała go do stylu odzieży, zasłoniła to co na zdjęciach nie byłoby piękne i dodała twarzy blasku. 
Gdy zobaczyłam siebie w lustrze początkowo miałam wrażenie, że to nie ja. Po chwili inaczej spojrzałam na swój wizerunek, zaproponowane kreacje będą świetną inspiracją do kolejnych zakupów. Może wreszcie zafunduję  sobie czarną kurteczkę.
   Teraz  kiedy  patrzę na  zdjęcia, widzę jeszcze coś innego, to naprawdę ja i na dodatek w różnych swoich wcieleniach :) Makijaż, strój oraz oko i wyczucie  fotografa  doskonale je wyeksponowały.
Na stylizację zjawiły się chyba wszystkie …
W bordowej, polarowej spódnicy i granatowej bluzie przyszła na metamorfozę Maria Dolczewska, taka zwyczajna, może trochę zmęczona. Może chciałaby, żeby tego nie było tak bardzo widać.
Ta  w czarnej tunice to  jest Pani Maria - z nią lepiej nie dyskutować.
Strój na imprezę służbową nałożyła Marysia, która z wielkim dystansem,  bacznie przygląda się wszystkiemu.  
W czarnej kurteczce prezentuje się Marysia, z głową w chmurach, pełną szalonych pomysłów, ta która widzi skrzaty pod drzewami, przesiaduje nad Izerą i uwielbia Jizerkę.  
Gdzie schowała się Marysia złośnica, co tupie nogą i mówi: ja nie będę? Na tak sympatycznym spotkaniu nie było dla niej miejsca :)
Przeżyłam niesamowite doświadczenie, małą wycieczkę ze samą sobą, do swojego wnętrza, niezbyt głęboko, bo nie o to w tym chodzi. Dotknęłam czegoś nowego, inspirującego i zobaczymy co z tego wyniknie. Czy wyrzucę bordową,  polarową spódnicę i granatową bluzę - nigdy w życiu!  Lubię czasem schować się w za dużych rzeczach, a  bluza  doskonale sprawdziła się  na biegówkach :)  
Bardzo dziękuję:
oraz firmie GERRY WEBER za stroje 

Maria Dolczewska

Anna Błażejewska-Gruza - wizażystka

Barbara Szymaniuk - stylistka
Pani Maria
Marysia, która z wielkim dystansem przygląda się wszystkiemu


Marysia z głową w chmurach, na dodatek pełną różnych pomysłów



Oswajanie nart - zimowe wędrówki po Górach Izerskich 18-22.01.2015


Zamarzyło mi się, aby zimą odwiedzać moje ulubione miejsca w Górach Izerskich. Zaczęłam więc oswajać narty biegowe. Tak naprawdę nie wiem, czy to ja próbowałam je okiełznać, czy one ćwiczyły mnie. Oswajałam biegówki, ale też samą siebie, bo nie było łatwo wybrać się w góry, gdy wszędzie ślisko. Niewielkie pagórki zmieniały się w moich oczach w strome stoki. Narty jechały z nich z prędkością światła, a ja musiałam je jakoś powstrzymywać. Oj daleko mi było do pełnej władzy nad nimi. Dzielnie uczyłam się pod czujnym okiem instruktora Piotra Tarasewicza z Centrum Sportowego Jakuszyce. Świat pokryty śniegiem wyglądał bajecznie, tylko trochę inaczej. Po jakimś czasie udało mi się nie myśleć o stromych zjazdach i tak po prostu pojechałam przed siebie.
Okazało się, że Frank Sinatra i kilku innych wykonawców doskonale pasują do biegówek i pomagają skoordynować ruchy. Jednak, kiedy pojechałam do Jagnięcego Jaru, w górach było tak pięknie, że mogłam wsłuchiwać się tylko w ciszę i szum sunących nart. Przystawałam przy strumykach i cieszyłam się ich koncertem. Śnieg błyszczał w słońcu i było prawie bezwietrznie. Jagnięcy Jar jest przepięknym miejscem, byłam tam latem i bardzo cieszyłam się, że mogłam wrócić zimą, na dodatek w słoneczny dzień. Po drodze, między drzewami widziałam „moją przestrzeń” – Wielką Izerską Łąkę, szczyty czeskiej części Gór Izerskich i schowaną, w puszystych obłokach, Górę Izerę. Zatrzymywałam się żeby nacieszyć oczy tym widokiem.
Innego dnia pognałam przed siebie, by dogonić swoje marzenia, w tym sezonie najważniejsze było jedno - zobaczyć zimą rzekę Izerę. Minęłam Schronisko Orle, szkoda mi było czasu na postój w zatłoczonym miejscu. Za schroniskiem było prawie pusto, przejechałam kawałek i  już słyszałam szum mojej ulubionej rzeki. Po chwili dotarłam do miejsca, gdzie Izera płynie tuż obok drogi. Latem zrobiłam tam mnóstwo pięknych zdjęć. Teraz rzeka równie pięknie prezentowała się na tle białej przestrzeni i ciemnozielonych drzew. Usiadłam na chwilę w nowym, drewnianym szałasie i patrzyłam na płynącą wodę. Miała piękny brunatny kolor torfowisk. Całkiem niedaleko, kilka kilometrów dalej, była pierwsza z dwóch izerskich łąk, moich ukochanych. Dotarłam tak daleko, aż nad Izerę. Może w przyszłym roku będę mogła odwiedzić Wielką Izerską Łąkę, a później Jizerkę położoną na Małej Izerskiej Łące. Rozmarzyłam się trochę. Podobno marzenia uskrzydlają, ale nie mnie, bo później, gdy już wracałam, zamyśliłam się tak, że zapomniałam o nartach zapiętych na nogach i wywróciłam się. Chyba tylko ja tak potrafię.
Podczas tych kilku dni, spędzonych na biegówkach, ośnieżone Góry Izerskie  oczarowały mnie ogromnie. Dotarłam w znane mi miejsca i odkryłam nowe trasy. Przepiękny był łącznik, którym jechałam wzdłuż Kamiennej, z Polany Maliszewskiego do drogi z Jakuszyc do Szklarskiej Poręby. Wydawało mi się, że jestem w jakiejś bajce. Uważnie przyglądałam się, czy za ośnieżonymi świerkami nie schowały się skrzaty i inne stworzonka. Podobnie piękna była trasa w górę, w stronę Rozdroża Pod Cichą Równią. Rozdroże nazywam "Miejscem Mocy", bo kiedy tam dojeżdżam i zatrzymuję się na chwilkę nabieram niezwykłej siły na pokonanie kolejnych kilometrów. 
Robiłam dużo zdjęć. Nie zabrałam jednak ze sobą mojego nowego aparatu, "Nikosia". Nokia dzielnie zastępowała go. Zdejmowanie osłon, zmiana obiektywów, a przy tym odpowiednie ustawienie na nartach, by nie zlecieć gdzieś w dół, albo zdejmowanie nart i pilnowanie, żeby nie pouciekały, wszystko to wydawało mi się zbyt skomplikowane. Muszę jeszcze lepiej oswoić się z nartami, abym później mogła zaprzyjaźnić je z "Nikosiem".

Miłośników Gór Izerskich zapraszam w Moją rowerową przestrzeń, którą opisałam w swojej książce: „Izery. Moja rowerowa przestrzeń”.
Zainteresowanych proszę o kontakt: maria.dolczewska@wp.pl lub poprzez stronę na facebooku: Maria Dolczewska - Izery. Moja rowerowa przestrzeń. 

Kolej Izerska

Waloński Kamień
Kamienna
Piękny jar Kobyłki

Widok na Wielką Izerską Łąkę

Jagnięcy Jar

Trasa biegowa w Jagnięcym Jarze
 
Przy Jagnięcym Jarze
 
Przy Jagnięcym Jarze


Jagnięcy Jar



Rozdroże Pod Cichą Równią - moje "Miejsce Mocy"

W oddali Schronisko Orle

Izera

Izera

Izera

 
Izera

Izera


Izera

Izera

Izera

Izera

Kamionek